توی باغچه شما انگار

درختی هست

سیب هایش همه سرخ

باغبانش پیرمردی است انگار

شعر میگوید برای سیب ها

دوست دارد شکوفه را انگار

آوازمی خواند

گاهی برای باد

گاه برای آفتاب

جادو می کند انگار سیب ها را

پیر خدایست همه شب بیدار

قصه میگوید سیب هایش را

تا نلرزند از هراس شب بی ماه

این راه انتها ندارد انگار

چند قدمی نزدیک تر می آمدید ای کاش

گام های شما بلندترند آخر

میگویند شما خدایید انگار

شب اول مهر است و باز دلهره به سراغم آمده و باز هم عقده های دوران کودکی در اعماق وجودم شعله می کشند.

باز هم تلاش آغاز خواهد شد، و چه بی خاصل خواهد بود.

چون من هیچ وقت فرمول های فیزیک را یاد نمی گیرم ،من هیچ وقت ریاضی نمی فهمم،و هیچ وقت از دین زندگی نخواهم آموخت و این زندگی است که به من زندگی می آموزد.

می ترسم ، به خودم تلقین می کنم : حالا دیگر یرای خودم مردی شده ام ، امسال دیگر سال آخر است.

ولی باز می ترسم، می ترسم از این همه تلاشی که می کنم و بی حاصل است!

شاید این روز ها به خاطر مرگ ناگهانی معلم ۲۷ ساله ام و همسرش می ترسم ، می ترسم که من هم زود بمیرم ،واین همه تلاش برای چیست!

دوست دارم طوری غیر منتظره بمیرم ، از انتظار مرگ متنفرم ،از احتضار.

 نمازم را شکسته می خوانم

روزه نمی گیرم

من مسافرم از این دنیا

قصد دهه نکرده ام!

روزگاری افکار نیچه همه ذهنم را پر کرده بود،و همیشه غرق در این اندیشه بودم که خدا مرده!

ولی حالا که بزرگتر شده ام می فهمم که خدا نمی تواند مرده باشد،یعنی اصلاًاگر خدا مرده بود کارها  این مخلوقات ناقصش را چه کسی راست وریست می کرد.

هرچه فکر می کنم می بینم خدا یک خلقت کامل و درست و حسابی نداشته است،

به آدم چشم داده ولی زیبایی های دنیا انقدر کمند که دیده نمی شوند.

به آدم گوش داده ولی انقدر صداهای گوش خراش زیادند که صداهای گوش نواز شنیده نمی شوند.

به آدم دماغ داده (به من یکی از گنده هایش) ولی بوهای خوب خیلی کمند.

به آدم زبان داده ولی حرف های بد بیشترند.

به آدم لب داده ولی ....

به مردها ... داده ولی ... نداده!

به زنها ... داده ولی ... نداده!

واز همه مزخرف تر اینکه به آدم ها دل داده، عقل هم داده!

اصلاً ای کاش خدا مرده بود تا ما آدم ها یک فکری به حال خودمان بکنیم!

پ.ن:هیچ کدام از اوون ... ها به معنی کلمات "ک" دار نیست ... گذاشتم تا یه کمی به تفاوت های دیگه ی زن و مرد هم فکر کنید.

سالها پیش، کنار حوض لاجوردی خانه مادر بزرگ:

- ننه جان برایم قصه می گویی.

-چرا نگویم ننه جان، برایت قصه می گویم: یکی بود ، یکی نبود.

و سکوت.

-ننه جان بقیه اش.

قصه بقیه نداشت،و من سالهاست که غرق در آن سکوتم و به دنبال کسی می گردم که شاید آن را برایم معنی کند چه خوب مترجمانیند که سکوت را معنی می کنند،ماهی های حوض لاجوردی.ای کاش من هم مثل آنها به آنسوی حو ض که  رسیدم فراموش کرده بودم قصه ننه جان را.

پ.ن۱:افسوس می خورم که قصه ننه جان به حقیقت پیوست : من هستم و ننه جان نیست.

پ.ن۲:این ننه جان که می گویم ننه جانم نیست،اصلاً زن هم نیست ، کسی بود،روزگاری حرفی زد،مرا به گمراهه کشانید،و من سالهاست که در کوچه های گمراهی پرسه می زنم ،و او دیگر نیست.

دست هایم را پشت به آسمان گرفته ام و با خدایم درد دل می کنم،

از حادثه می گویم که خبر نمی کند،از با د که مارا با خود برد.

از خورشید گله می کنم، که بر سر مردمانت نمی تابد و از آسمان که هر کجا یکرنگی است و بر سر ما سیاه.

می گو یم : گریه ام گرفته از پول که واحد شمارش آدمیت است ، چرا که از فرط بی آدمیتی خواهم مرد به بهانه گرسنگی.

دست هایم را پشت به آسمان گرفته ام و گریه می کنم، پیش خدایی که می دانم اگر پینه های آنسوی دستانم را ببیند او هم گریه خواهد کرد.